Trzy spotrzeżenia

Zauważyłam dziś, że kościoły w Sztokholmie, mimo swojego niezaprzeczalnego piękna są odwiedzane częściej przez turystów niż wiernych. Z bocznej nawy kościoła św Eleonory jest przejście do krużganka, w którym można zamówić sobie kawę. W kościele św Klary siedzi pan pianista, który gra jeśli wrzucić mu pieniążka. Budowle są piękne, ale puste. Byłam w wielu kościołach, ale te tutaj mają w sobie dziwną pustkę mimo pięknie zdobionych ścian. Ma się wrażenie, że nie są przesiąknięte modlitwą.
W królewskich ogrodach zaczepił mnie dziś człowiek, z którym odbyłam ciekawą i budującą rozmowę. Oprócz użytecznych rzeczy na temat miasta, powiedział mi swoją obserwację o szwedach. Twierdzi, że mieszkając tutaj przez 4 lata ma nieustające wrażenie, że większość z nich boi się. Szczególnie to widać w problemach z socjalizacją. Powiedział mi, abym wyszła wieczorem na miasto i zobaczę że mnóstwo ludzi się bawi : czarni, turcy, turyści i obcokrajowcy. Szwedzi są socjalnie wycofani. Wyglądają ślicznie, są uprzejmi i chętnie pomogą, ale boją się. Jeszcze będę miała okazję to sprawdzić, bo nie mam zamiaru polegać na czyjejkolwiek opinii, ale dało mi to do myślenia. Jeśli ludzie są pozbawieni duchowego rozwoju, są puści i zalęknieni.
Chciałabym odkryć, że ten mój nowy znajomy się myli.
A trzecia rzecz będzie bardzo przyziemna - nie uwierzylibyście jak ciężko tutaj znaleźć kantor. W każdym większym mieście w centrum masz kantor na kantorze, ale nie tutaj. Zajęło mi ponad godzinę znalezienie jednego, który w dodatku nakłada sobie zbójecką marżę. Ale trudno ;)